پمیزان تپش با میزان دوران ستاره همخوان است. ستاره‌های تپنده دارای دور کند، تقریباً هر چهار ثانیه یکبار می‌چرخند. ستارگان تپنده دارای دور تند، تقریباً 30 بار در ثانیه می‌گردند.

پالسارهای مزدوج که هر کدامشان در منظومه‌ای مداری در کنار ستاره‌ای همراه قرار دارد، تا هزار بار در ثانیه می‌چرخند. برخی تپنده‌ها اشعه ایکس، نور مرئی و امواج رادیویی منتشر می‌کنند.

ستاره‌های تپنده (یا ضربان دار) گروه مشخصی از ستاره‌ها را می‌سازند و در نمودار راسل نوار باریکی را در قسمتن فوقانی ناحیه‌ای که معمولا محل قرار گرغتن ستاره‌های سرد و رقیق است اشتغال می‌کنند.

نظریه ریاضی مربوط به ضربان کره گازی نخستین بار بوسیله ادینگتون بیان شده است.

دوره ضربان و تپش ستارگان گازی مانند کره‌های گازی با ازدیاد حجم و جرم کوتاهتر می‌شود. از نظریه ادینگتون چنان برمی‌آید که دوره ضربان درست با ریشه دوم چگالی متوسط نسبت معکوس دارد. بدان سان که هر چه جرم ستاره کمتر باشد، ضربان آن کندتر می‌شود.

 و چون معلوم شده که در خانواده غول‌های سرخ، چگالی متوسط با زیاد شدن جرم و نورانیت تنزل می‌کند، چنان نتیجه می‌گیریم که ستاره‌های سنگین‌تر و درخشنده‌تر باید دوره ضربان طولانی‌تری داشته باشند.

سه گروه ستاره تپنده

ستاره‌های تپنده این گونه ستاره‌ها را از روی دوره ضربان‌شان به سه گروه تقسیم کرد.

گروه اول: متغیرهای کوتاه مدت که دوره نوسان نورانیت در اینها میان شش ساعت و یک روز است.

گروه دوم: ستارگان معدودی نیز هستند که دوره ضربانشان میان یک روز و یک هفته است، ولی عده بیشتر آنها است که برای یک ضربان کامل مدتی وقت میان یک تا سه هفته صرف می‌کنند. این گروه مشتمل است بر خود ستاره معروف δ قیفاووس و ستارگانی که در این گروه قرار دارند و معمولا به نام قیفاووسهای متعارفی (یا هنجاری) نامیده می‌شوند.

گروه سوم: این گروه عده کثیری از ستاره‌های تپنده را شامل می‌شود که دوره ضربان آنها حوالی یک سال است.

علت تپش

ضربان ستاره، نتیجه تصادفی است که میان نیروهای مولد انرژی هسته‌ای و نیروهای مولد انرژی ثقلی در مرکز ستاره صورت می‌گیرد. مقدار انرژی آزاد شده در فعل و انفعالات حرارتی هسته و مقدار انرژی آزاد شده در نتیجه انقباض ثقلی جرم کوکب تقریبا از لحاظ اندازه با یکدیگر برابر است.

بنابراین می‌توان گفت که در این حالت ستارگان نمی‌دانند، از دو راه تولید انرژی، انتخاب کدام یک بهتر است و میان این دو امکان حالت نوسانی دارند، ولی این نظریه جالب توجه از راه‌ها و روش‌های دیگر نیز باید تایی شود.

با ظاهر نشدن لكه‌هاي خورشيد كه حاكي از فعال نبودن خورشيد در طي يك ماه گذشته بود، خورشيد چهره‌اي آرام و ساكت را به معرض نمايش منجمين و دوستداران فعاليت‌هاي خورشيدي گذاشته است.

 همواره وجود لكه‌هاي خورشيدي حاكي از فعاليت شديد مغناطيسي در نقاطي كه لكه‌ها ايجاد مي‌شود، بوده است و با مشاهده اين لكه‌ها اولين موضوعي كه هر منجم را به فكر وا مي‌دارد زمان تشكيل شفق‌هاي قطبي است كه منشأ آن لكه‌ها و باد‌هاي خورشيدي است كه از آن به سمت زمين مي‌وزند.

 اما نزديك به يك ماه است كه لكه‌اي در سطح خورشيد نمايان نشده است و اين گواه آرام بودن خورشيد است. در مشاهدات اخير، زبانه‌هاي خورشيدي  فراواني بر لبه‌هاي كره سوزان مشاهده شده‌اند.

زبانه‌هاي خورشيدي ابرهايي از گاز هيدروژن هستند كه توسط ميدان‌هاي مغناطيسي موجود در خورشيد در سطوح بالاتر از سطح خورشيد نگه داشته شده‌اند. زبانه‌هاي خورشيدي در واقع گازهاي بسيار داغ بر سطح خورشيد هستند كه به طور مداوم در محل لكه به دليل ميدان مغناطيسي بالا، از سطح خورشيد جدا مي‌شوند.

 نوع پديدار شدن اين زبانه‌ها نيز متفاوت است، برخي از زبانه‌ها مي‌توانند تا بيش از 320 هزار كيلومتر در داخل جو خورشيد امتداد داشته باشند و همانگونه ثابت بمانند كه به اين نوع زبانه‌ها، زبانه‌هاي آرام مي‌گويند. زبانه‌ا‌ي ديگر وجود دارد كه با سرعت 640 كيلومتر بر ثانيه به جو خورشيد فوران مي‌كند كه اين سرعت فوران ممكن است باعث شود موادي به درون تاج خورشيدي روانه شود. نوع ديگري از زبانه‌ها به شكل كمان يا حلقه درمي‌آيند كه اين نوع زبانه و حركت درون حلقه‌اي، از وجود ميدان مغناطيسي در آن محل ناشي مي‌شود.