عاشقان ولایت ؛عیدتان مبارک

بوي خوش بهشت از کنار آن آبگير، يعني غدير عرشيان و بهشتيان، جان‌ها را مي‌نوازد؛ اين چه بوي خوشي است که حتي پس از عبور صدها سال هنوز فضاي جان مشتاقان را مي‌نوازد. غدير تکرار اولين است در کلام آخرين، همان کلام نوراني که در اولين پيام، علي را به برادري و وصايت خواند و در غدير، اعلام ولايت و امامت او را فرمود.

گاهي واژه‌ها فراتر از حد يك تعريف‌اند و چنان معناي عميقي مي‌يابند كه به سادگي نمي‌شود به راز نهفته در سينه‌شان پي برد و ما بدون فهم حقيقت پنهانشان آن‌ها را در لابه‌لاي كلام خويش مي‌گنجانيم.

 مهر بي‌مثال، از آفتاب نوراني‌تر و گرمابخش‌تر، صبحگاهان به اشارت او سر از خواب بر مي‌دارد. ستارگان آسمان نيز وامدار نيم نگاه اويند و ما هم جرعه نوش جام ولاي آن بزرگ، آن عزيز، آن مهربان‌تر از پدر، آن جاري از باران و آن خوب‌تر از پاکي...

و ماچه گوييم تو اي مهربان مولاي کريم، که پايمردانه بر زبر کائنات ايستاده‌اي و زمين و هر آنچه در آن است در مشت تو و زمان، رشته آويخته از سرانگشت تو و ما با کدامين زبان و احساس تو را روايت کنيم تو اي که پيامبر در شأنت فرموده است:

"هر کس علي را در قلبش دوست بدارد، خداوند ثواب تمام بندگان را به او عطا مي‌فرمايد."

تو را با کدامين زبان بسرائيم که خداوند در قرآنش در آيات مختلف تو را مدح فرموده است و زيباتر آن که شاعر سرود: في شانک قد نزل القرآن و ما دمک الله اکبر.

و اينک وارث غدير، صاحب دست بيعت علوي، مالک ملک حيدري، والي سرزمين صفدري، مهر سپهر سروري، حجة بن الحسن العسکري(ع) در کنار غدير روزگاران ايستاده است و از سر شوق و افتخار بر دستان مبارکش بوسه مي‌زنيم و بر بيعت با او دل نازنين صديقه کبري، فاطمه زهرا عليها السلام را شادمان مي‌سازيم.

بيعت با امامي ‌که چشمه‌هاي حکمت و دانش از ستيغ کوهساران شخصيت والايش ريزان و قادر است سعادت دو جهان را براي همگان به ارمغان آورد؛ اوکه به راه‌هاي آسمان از راه‌هاي زمين آشناتر بود، او که از شميم روح پرور وحي محمدي صلي الله عليه و آله بهره‌مند شده و از کودکي در آغوش پر مهر نبوت پرورش يافته بود؛ او که عادل‌ترين داوران و شجاع‌ترين دلاوران، اميرمؤمنان و پناهگاه ستم رسيدگان و دردمندان بود.

تا به حال انديشيده‌اي معناي حقيقي يا علـــــي چيست كه اين چنين زينت دهنده كلام مي‌شود؟! چرا از بي‌شمار آدميان فقط نام اوست كه زماني كه در ذهن خطور مي‌كند و بر لب جاري مي‌شود بر آسمان دلت خورشيدي از اطمينان و بر زمين وجودت كوهي از اراده هديه مي‌بخشد؟!

مگر صلابت اهورايي اين نام از كدامين سرزمين ناشناخته سرچشمه مي‌گيرد كه با زمزمه‌اش همه كارهاي سترگ خاضعانه در جنسي از كوچكي حل مي‌شوند؟

به راستي علـــــي كيست؟!! چگونه موجودي است كه فقط نامش با قدرتي ماورايي چنان جادويت مي‌كند كه در حجمي‌ از نيستي و نبودن خويش غرق مي‌شوي؟!! اگر قطره‌اي از اقيانوس بي‌كران زيبايي‌هايش بر تو آشكار شود شايد معماي تاثير نامش به جوابي صادقانه برسد...

و علـــــي (ع)همان نام بلند مرتبه خـــــــداست كه به انساني هديه شده است...